Tandheelkundige composietrestauraties, ook wel composietfacings genoemd

Composietfacings zijn dunne schildjes van tandkleurige kunsthars die op het voorste oppervlak van de tanden van een patiënt worden aangebracht om het uiterlijk ervan te verbeteren. Ze vormen een goedkoper en minder ingrijpend alternatief voor porseleinen facings en kunnen worden gebruikt om diverse cosmetische problemen te verhelpen, zoals verkleuringen, afgebroken stukjes of scheurtjes, en scheve tanden.

Materialen voor composietfacings

Er zijn twee belangrijke materialen voor composietfacings, waarbij voor elk een ander soort hars wordt gebruikt.

Bisfenol A-glycidylmethacrylaat (Bis-GMA): Dit is het meest gebruikte type hars voor composietfacings. Het is een sterk en duurzaam materiaal dat goed aan de tanden kan worden gehecht. Bis-GMA kan echter kleine hoeveelheden BPA afgeven, een chemische stof die in verband wordt gebracht met bepaalde gezondheidsrisico’s.
Urethaan-dimethacrylaat (UDMA): Dit is een nieuwere soort hars die minder snel BPA (bisfenol A) afgeeft dan Bis-GMA. Het is bovendien een sterk en duurzaam materiaal dat goed aan tanden hecht.

Andere materialen die in composietfacings kunnen worden gebruikt, zijn onder meer:

Silica is een vulstof die de composiethars helpt versterken en ervoor zorgt dat deze beter bestand is tegen slijtage.
Zirkonium is een ander vulmiddel dat soms in composietfacings wordt gebruikt. Het lijkt op silica, maar is sterker en beter bestand tegen afbrokkelen.
Glas wordt soms gebruikt als vulmiddel in composietfacings. Het kan ervoor zorgen dat de facings doorschijnender worden en er natuurlijker uitzien.

De specifieke materialen die in composietfacings worden gebruikt, variëren afhankelijk van de fabrikant en de voorkeuren van de tandarts. Alle materialen die in composietfacings worden gebruikt, zijn echter veilig en effectief.

Werkwijze voor composietfacings

Het aanbrengen van composietfacings is een relatief eenvoudig proces dat uit vier stappen bestaat.

Consult: Tijdens het consult bespreekt de patiënt met u wat zijn of haar wensen zijn met betrekking tot de glimlach. Na een onderzoek van het gebit en het tandvlees van de patiënt kan worden vastgesteld of hij of zij in aanmerking komt voor composietfacings. U, de tandarts, bepaalt tijdens het consult ook welk type composietfacing het meest geschikt is voor de patiënt.
Voorbereiding van de facings: Op de dag van de ingreep begint u met het voorbereiden van de tanden van de patiënt op de facings door een dun laagje glazuur te verwijderen, zodat er ruimte ontstaat voor de facings en er een goede hechting tussen de facings en de tanden ontstaat.
Toepassing: Zodra de tanden zijn geprepareerd, brengt u de composiethars aan op het voorste oppervlak van de tanden. De hars wordt in de gewenste vorm en grootte gemodelleerd en vervolgens met een speciale lamp uitgehard.
Polijsten: Zodra de hars is uitgehard, polijst u de fineerplaten om ze een natuurlijke glans te geven.

Direct aangebrachte composietfacings

Ooit stonden ze bekend als ‘vullingen die de dag redden’, omdat ze in één bezoek kunnen worden aangebracht, maar directe composietveneers zijn uitgegroeid tot betrouwbare, duurzame en minimaal invasieve oplossingen voor het vernieuwen van de glimlach bij de juiste patiënt. Uit een studie die is gepubliceerd door de National Library of Medicine bleek dat directe composietveneers na twee jaar een van de meest veelbelovende behandelingsopties voor patiënten bleken te zijn.

Werkwijze voor directe composietfacings

De werkwijze voor directe composietfacings kan in de volgende stappen worden samengevat:

Preoperatieve beoordeling en diagnose

Eerste consult: Breng de medische geschiedenis, verwachtingen en esthetische wensen van de patiënt in kaart. Voer een grondig klinisch onderzoek uit om de mondgezondheid, de stand van het gebit en de beetfunctie te beoordelen.
Diagnostische gegevens: Maak tandafdrukken (bij voorkeur digitaal), foto’s en röntgenopnames om de tandstructuur, de occlusie en de onderliggende botondersteuning te beoordelen.
Behandelplan: Bespreek de behandelingsopties met de patiënt, waarbij rekening wordt gehouden met factoren zoals de voorkeur van de patiënt, het budget en de ernst van de esthetische afwijkingen.

Tandpreparatie en etsen

Anesthesie: Breng plaatselijke verdoving aan op het behandelingsgebied om de tanden en het omliggende weefsel te verdoven.
Afscherming met een rubberdam: Plaats een rubberdam om het behandelingsgebied af te schermen, zodat besmetting door speeksel wordt voorkomen en het behandelingsgebied droog blijft.
Tandpreparatie: Er is slechts een minimale preparatie van het glazuur nodig om een hechtingsoppervlak voor de composiethars te creëren. Hierbij wordt met fijne boortjes een dunne laag glazuur verwijderd, doorgaans 0,5-1,0 millimeter.
Zuuretsen: Ets het glazuuroppervlak gedurende 30 seconden met fosforzuur om microscopisch kleine poriën te creëren, waardoor de hechting van de composiethars aan de tandstructuur wordt verbeterd.

Het hechten en aanbrengen van lagen composiethars

Aanbrengen van de primer: Breng een primer aan op het geëtste emailoppervlak om de hechtsterkte te vergroten.
Aanbrengen van de hechtstof: Breng een dunne laag hechtstof aan op zowel het tandoppervlak als de composiethars.
Lichtuitharding: Laat de hechtingshars uitharden met behulp van een uithardingslamp om een sterke hechting tussen de tand en de composiethars te verkrijgen.
Het aanbrengen van composiethars in lagen: Breng de composiethars in opeenvolgende lagen aan, te beginnen met een ondoorzichtige dentinekleur om de onderliggende tandkleur te maskeren.
Kleur en vormgeving: Gebruik verschillende tinten en transparantieniveaus van composiethars om natuurlijk ogende tandcontouren, mamelons en snijranden te creëren.
Aanvullende lichtuitharding: Nadat elke laag composiethars is aangebracht, wordt deze zorgvuldig uitgehard met een uithardingslamp om een goede polymerisatie te garanderen en voortijdig loslaten te voorkomen.

Afwerking en polijsten

Eerste vormgeving: Gebruik fijne diamantboren of hardmetalen boren om de composiethars in de gewenste tandvorm te brengen.
Afwerking: Verfijn de oppervlaktestructuur van de composiethars met behulp van polijstschijven en polijststrips om een gladde en natuurlijk ogende afwerking te verkrijgen.
Occlusale aanpassing: Beoordeel en pas de occlusie aan om een goede bijtfunctie te waarborgen en voortijdige tandslijtage te voorkomen.
Laatste polijstbeurt: Breng polijstpasta aan met een polijstschijf om een hoogglansafwerking te verkrijgen die de natuurlijke glans van glazuur nabootst.

Postoperatieve zorg en nazorg

Instructies voor na de operatie: Geef de patiënt instructies voor de nazorg, waaronder voedingsaanbevelingen en richtlijnen voor mondhygiëne.
Controleafspraken: Maak controleafspraken om het genezingsproces te volgen, het uiterlijk en de werking van de facings te beoordelen en eventuele aanpassingen of onderhoud uit te voeren.

Indicaties voor directe composietfacings

Lichte tot matige tandverkleuring: Composietfacings kunnen tandverkleuringen als gevolg van tetracyclinevlekken, fluorose of lichte algemene verkleuringen effectief verbergen.
Lichte afwijkingen in de stand van de tanden: Directe composietfacings kunnen worden gebruikt om lichte afwijkingen in de stand van de tanden te corrigeren, zoals overbeet, tussenruimtes of lichte rotaties.
Afgebroken of gebarsten tanden: Composietfacings kunnen de esthetiek en functie van afgebroken of gebarsten tanden herstellen, met name in het voorste gebit.
Afgesleten of aangetaste tanden: Directe composietfacings kunnen afgesleten of aangetaste tanden beschermen tegen verdere slijtage en hun uiterlijk verbeteren.
Diastemen: Met composietfacings kunnen diastemen, oftewel openingen tussen de tanden, effectief worden gedicht.
Esthetische contourcorrectie: Met direct aangebrachte composietfacings kan het algehele uiterlijk van tanden worden verbeterd door hun vorm, grootte en contour aan te passen.

Contra-indicaties voor direct aangebrachte composietfacings

Ernstige tandverkleuring: Direct aangebrachte composietfacings zijn mogelijk niet in staat om ernstige tandverkleuring, veroorzaakt door factoren zoals een wortelkanaalbehandeling of omvangrijke metalen restauraties, voldoende te verbergen.
Aanzienlijke scheefstand van de tanden: Bij matige tot ernstige scheefstand van de tanden is een orthodontische behandeling vaak een geschiktere optie.
Ernstige tandslijtage of verlies van tandstructuur: Directe composietfacings zijn mogelijk niet sterk genoeg om tanden te herstellen die ernstige slijtage of verlies van tandstructuur vertonen.
Slechte mondhygiëne: Patiënten met slechte mondhygiëne lopen een verhoogd risico op breuken of defecten aan composietveneers.
Bruxisme: Patiënten met bruxisme, oftewel overmatig tandenknarsen, hebben mogelijk een beschermende nachtbeugel nodig om schade aan de composietfacings te voorkomen.
Hoge bijtkrachten: Direct aangebrachte composietfacings zijn mogelijk niet geschikt voor patiënten met hoge bijtkrachten, met name in het achterste gebit.
Onrealistische verwachtingen: Patiënten moeten realistische verwachtingen hebben ten aanzien van het esthetische resultaat van directe composietfacings.
Allergie voor composietharsmaterialen: Patiënten met een bekende allergie voor composietharsmaterialen mogen deze ingreep niet ondergaan.

Indirecte composietfacings

Indirecte composietfacings zijn een vorm van cosmetische tandheelkundige restauratie die wordt gebruikt om het uiterlijk van tanden te verbeteren. Ze worden vervaardigd uit een composietharsmateriaal dat in lagen op een model van de tanden van de patiënt wordt aangebracht. De facings worden vervolgens op de tanden vastgezet, wat zorgt voor een duurzame en natuurlijk ogende restauratie.

Werkwijze voor indirecte composietfacings

De werkwijze voor indirecte composietfacings omvat doorgaans de volgende stappen:

Preoperatieve beoordeling en diagnose

Eerste consult: Breng de medische geschiedenis, verwachtingen en esthetische wensen van de patiënt in kaart. Voer vervolgens een grondig klinisch onderzoek uit om de mondgezondheid, de stand van de tanden en de beetfunctie te beoordelen.
Diagnostische gegevens: Maak tandafdrukken (bij voorkeur digitaal), foto’s en röntgenopnames om de tandstructuur, de occlusie en de onderliggende botondersteuning te beoordelen.
Behandelplan: Bespreek de behandelingsopties met de patiënt, waarbij rekening wordt gehouden met factoren zoals de voorkeur van de patiënt, het budget en de ernst van de esthetische afwijkingen.

Tandpreparatie en afdruk

Anesthesie: Breng plaatselijke verdoving aan op het behandelingsgebied om de tanden en het omliggende weefsel te verdoven.
Afscherming met een rubberdam: Plaats een rubberdam om het behandelingsgebied af te schermen, zodat besmetting door speeksel wordt voorkomen en het behandelingsgebied droog blijft.
Tandpreparatie: Er is slechts een minimale preparatie van het glazuur nodig om een hechtingsoppervlak voor de composiethars te creëren. Hierbij wordt met fijne boortjes een dunne laag glazuur verwijderd, doorgaans 0,5-1,0 millimeter.
Afdruk: Maak een hoogwaardige afdruk van de geprepareerde tanden.

Laboratoriumvervaardiging van het fineer

Modelvervaardiging: Giet het afdrukmateriaal in een gipsafgietsel om een werkmodel van het gebit van de patiënt te maken.
Wax-up: Er wordt was op het model gemodelleerd om de gewenste vorm en anatomie van de veneer te creëren.
Afgietsel: Het wax-up-model wordt bedekt met een afgietmateriaal en in een oven geplaatst om een mal te maken.
Aanbrengen van composiethars: De composiethars wordt zorgvuldig in lagen in de mal aangebracht, waarbij de contouren van het wasmodel worden gevolgd.
Drukbehandeling: De matrijs wordt onder druk gezet om te zorgen voor een goede verdichting van de composiethars.
Uitharding: De composiethars wordt onder ultraviolet licht uitgehard om het materiaal te laten uitharden.
Afwerking en polijsten: Het fineer wordt afgewerkt en gepolijst om een natuurlijk ogend oppervlak te verkrijgen.

Het aanbrengen van fineer

Pasbeurt: Het fineer wordt op de tand geplaatst om de pasvorm en het esthetische resultaat te controleren.
Hechting: Het tandoppervlak wordt met zuur geëtst om een micromechanische hechting tot stand te brengen.
Aanbrengen van het hechtmiddel: Er wordt een hechtmiddel aangebracht op zowel de tand als de facings.
Vastzetten: Het facings wordt met behulp van een lichtuithardende composiethars op de tand vastgezet.
Aanpassing van de randen: Overtollig composiet wordt verwijderd en de randen worden gepolijst om een vloeiende overgang tussen de facings en de natuurlijke tand te creëren.
Occlusale aanpassing: Beoordeel en pas de occlusie aan om een goede bijtfunctie te waarborgen en voortijdige tandslijtage te voorkomen.
Laatste polijstbeurt: Breng polijstpasta aan met een polijstschijf om een hoogglansafwerking te verkrijgen die de natuurlijke glans van glazuur nabootst.

Postoperatieve zorg en nazorg

Instructies voor na de operatie: Geef de patiënt instructies voor de nazorg, waaronder voedingsaanbevelingen en richtlijnen voor mondhygiëne.
Controleafspraken: Maak controleafspraken om het genezingsproces te volgen, het uiterlijk en de werking van de facings te beoordelen en eventuele aanpassingen of onderhoud uit te voeren.

Indicaties voor indirecte composietfacings

Matige tot ernstige tandverkleuring: Indirecte composietfacings kunnen matige tot ernstige tandverkleuring effectief verbergen.
Aanzienlijke tandafwijkingen: Indirecte composietfacings kunnen worden gebruikt om aanzienlijke tandafwijkingen te corrigeren, zoals matige tot ernstige verdringing, tussenruimtes of rotaties.
Ernstige tandslijtage of verlies van tandstructuur: Met indirecte composietfacings kunnen tanden met aanzienlijke slijtage of verlies van tandstructuur worden hersteld.
Hoge bijtkrachten: Indirecte composietfacings zijn sterker dan directe composietfacings en kunnen een betere keuze zijn voor patiënten met hoge bijtkrachten.

Contra-indicaties voor indirecte composietfacings

Slechte mondhygiëne: Patiënten met slechte mondhygiëne lopen een verhoogd risico op breuken of defecten aan composietveneers.
Bruxisme: Patiënten met bruxisme hebben mogelijk een beschermende nachtbeugel nodig om schade aan de composietfacings te voorkomen.
Onrealistische verwachtingen: Patiënten moeten realistische verwachtingen hebben ten aanzien van het esthetische resultaat van indirecte composietfacings.
Allergie voor composietharsmaterialen: Patiënten met een bekende allergie voor composietharsmaterialen mogen deze ingreep niet ondergaan.

Hoe lang gaan composietfacings mee?

Composietfacings gaan doorgaans vijf tot zeven jaar mee. Er zijn echter verschillende factoren die de levensduur kunnen beïnvloeden, waaronder:

Mondhygiëne: Een goede mondhygiëne is essentieel om de levensduur van composietfacings te verlengen. Dit houdt in dat u uw tanden twee keer per dag poetst, dagelijks flost en mondwater gebruikt.
Voeding: Een dieet met veel suiker en zuur kan schade veroorzaken aan composietfacings. Beperk uw consumptie van suikerhoudende dranken, snoep en zuurrijk voedsel.
Tandenknarsen: Als u met uw tanden knarst, moet u wellicht een nachtbeugel dragen om uw facings tegen beschadiging te beschermen.
Roken: Roken kan vlekken veroorzaken op composietfacings en deze beschadigen. Als u rookt, is stoppen de beste manier om uw facings te beschermen.

Het materiaal dat voor composietfacings wordt gebruikt, kan een grote invloed hebben op de levensduur ervan. Composietfacings worden vervaardigd uit een materiaal op basis van hars dat aan het tandoppervlak wordt gehecht. Zowel het type hars dat wordt gebruikt als de kwaliteit van het hechtingsproces kunnen van invloed zijn op de levensduur van de facings.

Microfill: Microfill-composietharsen bestaan uit zeer fijne deeltjes, waardoor ze duurzamer zijn en minder snel afbrokkelen of barsten. Het is echter ook moeilijker om ze tot een hoge glans te polijsten.
Macrofill: Macrofill-composietharsen bevatten grote deeltjes, waardoor ze minder duurzaam zijn en sneller afbrokkelen of barsten. Ze laten zich echter ook het gemakkelijkst tot een hoge glans polijsten.
Hybride: Hybride composietharsen bestaan uit een mengsel van microfill- en macrofill-deeltjes. Ze zijn duurzamer dan macrofill-harsen, maar minder duurzaam dan microfill-harsen. Ze zijn bovendien gemakkelijker te polijsten dan microfill-harsen.

De levensduur van composietfacings versus porseleinen facings

Composietfacings hebben een gemiddelde levensduur van vijf tot zeven jaar, terwijl porseleinen facings een levensduur van 10 tot 15 jaar hebben. Als de levensduur de belangrijkste overweging is, zijn porseleinen facings over het algemeen een betere keuze voor patiënten die op zoek zijn naar de meest natuurlijk ogende, duurzame en lang meegaande facings. Composietfacings zijn echter een goede optie voor patiënten met een beperkt budget of die de voorkeur geven aan een minder ingrijpende behandeling.

Vergelijking tussen directe en indirecte composietwerkwijzen

Er zijn veel factoren waarmee rekening moet worden gehouden bij het kiezen van het juiste type composietfacings voor een patiënt. Hiertoe behoren onder meer de prijs, de esthetiek en de complexiteit van de ingreep. De voor u meest geschikte werkwijze hangt af van uw individuele behoeften en voorkeuren. Indirecte composietfacings vereisen meer stappen dan de directe composietoptie, waaronder de vervaardiging in het laboratorium op basis van een intraorale scan of tandafdruk. Het aanbrengen van indirecte composietfacings vergt vaak minstens twee tot drie bezoeken, terwijl directe composietfacings binnen een paar uur tijdens één enkel bezoek kunnen worden geplaatst. Het langere proces is vaak de moeite waard, aangezien indirecte composietfacings esthetisch aantrekkelijker en duurzamer zijn dan directe composietfacings.

Waar worden composietfacings van gemaakt?

Composietfacings worden vervaardigd uit een tandkleurig harsmateriaal. Deze hars bestaat uit verschillende componenten, waaronder:

Vulstoffen: Vulstoffen vormen het belangrijkste bestanddeel van composiethars. Ze bestaan doorgaans uit glas- of keramiekdeeltjes en geven de hars zijn sterkte en duurzaamheid.
Monomer: Monomer is de vloeibare component van composiethars. Het zorgt ervoor dat de vulstoffen aan elkaar hechten en vormt een hard, duurzaam oppervlak.
Initiator: Een initiator is een chemische stof die wordt gebruikt om de polymerisatiereactie op gang te brengen. Deze reactie zorgt ervoor dat de hars uithardt en duurzamer wordt.
Remmer: Een remmer is een chemische stof die wordt gebruikt om de polymerisatiereactie te vertragen. Dit is belangrijk omdat de tandarts hierdoor de kunsthars kan bewerken voordat deze uithardt.
Pigmenten: Aan de hars worden pigmenten toegevoegd om deze een natuurlijke, tandachtige kleur te geven.

De precieze samenstelling van composiethars verschilt per fabrikant. Alle composietharsen bevatten echter deze basisbestanddelen.

Wat zijn porseleinen facings?

Porseleinen facings zijn dunne, op maat gemaakte schildjes van tandkleurig materiaal die bedoeld zijn om het voorste oppervlak van de tanden te bedekken en zo het uiterlijk ervan te veranderen. Ze zijn vervaardigd uit een hoogwaardig keramisch materiaal dat sterk, duurzaam en vlekbestendig is. Porseleinen facings worden vaak beschouwd als de beste keuze voor cosmetische tandheelkundige restauraties, omdat ze een natuurlijk ogende en duurzame oplossing bieden voor allerlei tandheelkundige problemen.

Voordelen van porseleinen facings

Natuurlijk uiterlijk: Porseleinen facings zijn zo goed mogelijk afgestemd op de natuurlijke kleur en doorschijnendheid van tanden, waardoor ze de tanden een zeer natuurlijk uiterlijk kunnen geven.
Duurzaamheid: Porseleinen facings zijn zeer sterk en duurzaam, en zijn bestand tegen afbrokkelen en barsten.
Vlekbestendigheid: Porseleinen facings zijn vlekbestendig, waardoor ze helpen om de tanden wit en stralend te houden.
Veelzijdigheid: Porseleinen facings kunnen worden gebruikt om diverse tandheelkundige problemen te verhelpen, waaronder:
- Afgebroken of gebarsten tanden
- Verkleurde tanden
- Tussenruimtes tussen de tanden
- Scheve of verkeerd uitgelijnde tanden
- Afgekorte tanden

Werkwijze voor porseleinen facings

De procedure voor het plaatsen van porseleinen facings bestaat uit de volgende stappen:

Consult: De eerste stap is een consult met de patiënt om de behandelingsdoelen te bespreken en te bepalen of porseleinen facings de juiste keuze zijn.
Tandpreparatie: De tandarts verwijdert een klein beetje glazuur van de voorkant van de tanden om ruimte te maken voor de facings.
Afdrukken: Er worden afdrukken van het gebit gemaakt om op maat gemaakte facings te vervaardigen.
Tijdelijke facings: Terwijl de permanente facings worden vervaardigd, kan de patiënt tijdelijke facings krijgen om te dragen.
Plaatsing van de facings: De permanente facings worden met een speciale lijm op de tanden bevestigd.
Laatste afwerking: De tandarts zal de facings bijwerken en polijsten om ervoor te zorgen dat ze er natuurlijk uitzien en perfect passen.

Porseleinen facings versus composietfacings

Welk type veneer voor u het meest geschikt is, hangt af van de individuele behoeften en doelstellingen van de patiënt. Porseleinen veneers zijn de beste keuze als de patiënt de nadruk legt op duurzaamheid en een zo natuurlijk mogelijk uiterlijk. Als de patiënt echter een beperkt budget heeft of de voorkeur geeft aan een minder tijdrovende behandeling, dan zijn composietveneers wellicht de betere optie.

Hier volgt een overzicht van de belangrijkste verschillen tussen porseleinen facings en composietfacings:

Materiaal: Porseleinen facings zijn gemaakt van keramiek, terwijl composietfacings zijn gemaakt van een tandkleurige hars.
Uiterlijk: Porseleinen facings worden over het algemeen als natuurlijker beschouwd dan composietfacings.
Duurzaamheid: Porseleinen facings zijn duurzamer dan composietfacings.
Vlekbestendigheid: Porseleinen facings zijn vlekbestendiger dan composietfacings.
Kosten: Porseleinen facings zijn duurder dan composietfacings.
Procedure: De behandeling voor het aanbrengen van porseleinen facings neemt meer tijd in beslag dan die voor composietfacings.
Omkeerbaarheid: Porseleinen facings zijn minder omkeerbaar dan composietfacings, aangezien deze laatste aan de tanden hechten zonder dat er glazuur wordt verwijderd.

Zijn composietfacings geschikt voor uw praktijk?

Composietfacings bieden een aantal voordelen ten opzichte van porseleinen facings. Porseleinen facings zijn duurzamer en zien er natuurlijker uit dan composietfacings, maar die voordelen hebben een prijs: de behandeling is veel tijdrovender en duurder. Patiënten die op zoek zijn naar een minder ingrijpende, beter omkeerbare en goedkopere behandeling, zult u waarschijnlijk willen aanraden om voor composietfacings te kiezen.

Termen met betrekking tot implantaten